Πως συνδέεται ο βαθύτερος εαυτός μας με τον θεατή της ύπαρξης μας? Το είδωλο μας, μήπως μαρτυρά μια άλλη, άγνωστη, αλήθεια, κάτι σαν τελετή αποχώρησης από τον συμβιβασμό που η μνήμη προτείνει στο φόβο για κάτι νέο, εκεί που η σύνδεση ραγίζει; Εικόνες του παρελθόντος συνδέονται με το παρόν και, ίσως, συμφιλιώνουν τα παιδικά, νεανικά και ώριμα χρόνια με το άγγιγμα του άγνωστου απέναντι κόσμου.