Η ζωή είναι τοίχος: με σημάδια, κουσούρια ή πεπρωμένο – τουλάχιστον στη γέννηση του θα έπρεπε, από αξιοπρέπεια έστω, να είναι άγραφος ,λευκός. Στην πορεία ο τοίχος είναι δρόμος, καλά ή κακά στρωμένος. Έφηβος, νεαρός τοίχος, βιάζεται να γίνει κατοικία, άσυλο, να έχει μία κάποια ιστορία. Εν τέλει καταλήγει περιγραφή, θύμηση. Αποκαλύπτει, αναπολεί, δεν έχει πια να ζήσει. Είναι τελειωμένο φως. Ο τοίχος είναι η ζωή μας. Έχει πλάκα, πίκρα, απόγνωση τη νύχτα, ελπίδα την ημέρα να φωτογραφίζεις τοίχους. Συμβαίνει όταν δεν έχεις πια να πεις και ακόμα νοσταλγείς να ακούσεις. Ο τοίχος δεν είναι σχήμα, υλικό. Έχει ηλικία. Μιλάς μαζί του, γελάς μαζί σου και αποχαιρετάς την πλάνη.